Boodschappen doen wij daar waar met liefde voor het product en -als het even kan- voor Moeder Aarde wordt gewerkt. Het klinkt zo afgezaagd en voorgekauwd maar het is oh-zo-waar: die liefde proef je terug. Wie de gemakzucht laat varen, eet zoveel lekkerder.
Er zijn genoeg redenen om de tamelijk ontzielde Oosteroever in de Vlaamse badplaats Oostende vooral niet links te laten liggen: restaurant Storm, state-of-the-art patisserie Oosterbrood, streekproductenwinkel Deschildre en de garnalenkroketjes in de overdekte viskramen.
Perugia, Spoleto, Assisi, het zijn prachtige steden maar ons te veel gericht op toeristen. Wie reist door het (voor Nederlanders) onbekende en daarmee onbeminde deel van het groene hart van Italië en ontdekt gaandeweg de onvervalste cucina umbra.
Zeg je Bergen op Zoom, zeg je Groffenkoek en Crusio-ijs en zei je ooit ansjovis. Dat de enige professionele weervissers van Nederland die slanke, zilver glanzende visjes niet of nauwelijks meer vangen in de Oosterschelde, mag geen reden zijn ze hun winkeltje over te slaan. Voor paling en vissoep ben je er nog altijd aan het juiste adres.
Kunstmatige toevoegingen zijn er uit den boze. Veel puurder dan bij de streekproductenboerderij Hoeve Avondrust in Vlaardingen ga je het niet krijgen. Als je er toch bent, laat een stuk saliekaas afsnijden. Die vind je niet 1-2-3 elders.
We zouden vaker de boer op moeten gaan. Niet om te verkopen, maar om te kopen. Direct van het erf in de winkel, korter kan de keten niet zijn. Bij de vlijtige zussen van Hoeve Zegenvrucht in Berkel en Rodenrijs hoef je geen vraagtekens te zetten bij de herkomst en de verwerking.
Je hebt smashburgers en je hebt smashburgers van Eli. In Pijnacker en/of Nootdorp proef je wat vlees met je mond doet als je weet hoe je het moet bakken. Niet de kruiden maken er het verschil - er komt zelfs geen zout aan te pas, het vlees en de vleesbereider maken het verschil.
Je hebt ijs, je hebt goed ijs en je hebt extreem goed ijs. IJs van ijsboerderij Den Boer in Giessenburg mag je tot de laatste categorie rekenen. Houd je (uitsluitend) van modern design, dan is elke meter voorbij de ijssalon een pas te veel. Verzamel je oma’s keukenspullen of ben je in een nostalgische bui, duik er dan de schuur in.
In de zomer ga je naar de Pijnackerse polder voor de bonen, in het najaar voor de pompoenen en in de winter voor de zuurkool. Jaarrond ga je er heen voor Ellie. Mevrouw Millenaar is met recht een portret. Wie het aandurft van deze groenteboerin een documentaire te maken, kan rekenen op een tv- of bioscoophit.
Je hebt taartjes en je hebt verrukkelijke taartjes. De minimini’s van Petit Gâteau in Amsterdam spannen toch wel de kroon.
Yerseke wordt terecht in één adem genoemd met oesters en mosselen. Je hoeft echter geen fan te zijn van deze schelpdieren om er aan je trekken te komen. Voor ander Zeker Zeeuws spul is er namelijk landwinkel De Plantage.
Eén plak Boeren Goudse Oplegkaas en je staat aan de grond genageld. Rijp en smedig tegelijkertijd: oude kaas die smelt op de tong. Marije van der Poel, een van de twee Boeren Goudse Oplegkaasmakers van Nederland, doet het proces uit de linnen doeken.
Il Tartufo, een paar vierkante meter Sicilië aan een lieflijke gracht in Delft, is in dat prinsheerlijke pittoreske stadje bijna net zo populair als het aardewerk. Sterker, Delfts blauw komt menig inwoner de strot uit, de broodjes van Fabio Cappellano niet.
Je hebt kombucha en je hebt kombucha van Dusty Bain. De Zuid-Afrikaan brouwt volgens menig smaakexpert in het Rotterdamse M4H-district friszure non-alcoholische bubbels van ongekend niveau.
Amandelen, pinda’s en macadamia’s hebben ze niet in deze boerderijwinkel in Nootdorp, wél kakelverse eieren, eigen kruidenboter, kiphachee en heel veel boerenkazen.
Wees wijs en laat je niet misleiden door zoekmachines maar laat je -in Den Haag- leiden door Indofoodtours. De (echte) wereld gaat voor je open.